Pobierz w pliku:

7,49 KB       40 KB
Komentarze liturgiczne

  31 niedziela zwykła (05.11.2006)

ks. Marcin Kołodziej

1. Wprowadzenie teologiczno-pastoralne.

XXXI niedziela w ciągu roku przeżywana jest w perspektywie rozpoczętego miesiąca listopada, w który podejmuje się refleksję nad ludzkim życiem i przemijalnością tego życia. Wspomnienie wszystkich wiernych zmarłych przenosi człowieka myślą na cmentarz i zachęca do modlitwy z tych, którzy zakończyli już bieg ziemskiego życia. Człowiek w obliczu śmierci stawia sobie pytanie o sens życia i jego ostateczny cel. Dobrą okazją do udzielenia odpowiedzi na to pytanie jest odpowiednie przeżywanie niedzieli – Dnia Pańskiego. Jest ona rozpamiętywaniem zmartwychwstania Chrystusa i dziękczynieniem Bogu za dzieło stworzenia. Najstarsza nazwa niedzieli brzmi: „pierwszy dzień po szabacie”. Określenie to zespala te dwa wydarzenia: pierwszy dzień stworzenia i zmartwychwstanie Chrystusa. Na początku stworzenia zajaśniało światło, które ma odniesienie do światła, jakie pojawiło się przy zmartwychwstaniu Chrystusa. Ze względu na Chrystusa niedziela nosi nazwę Dnia Pańskiego. Dzień Pański jest Dniem Chrystusowym, w którym – jak zaznacza liturgia Eucharystii – Jezus zmartwychwstał i zesłał na Apostołów Ducha Świętego.
Chrześcijanin przeżywający Eucharystię w XXXI niedzielę w ciągu roku wędruje myślami do dwóch wydarzeń z historii zbawienia. Po pierwsze uświadamia sobie wielkość dzieła stworzenia, a po drugie doniosłość jeszcze większego dzieła odkupienia. Świętując niedzielę jako Dzień Pański rozpamiętuje także minione wspomnienie wszystkich wiernych zmarłych, które uświadamia mu raz jeszcze, że życie ludzkie choć zmienia się, ale się ostatecznie nie kończy. Nadzieję na swoje zbawienie widzi w zmartwychwstaniu Chrystusa. On przez zwycięstwo nad grzechem oraz szatanem rzucił nowe światło na życie i nieśmiertelność.


2. Komentarz wstępny

Na Najświętszej Eucharystii gromadzi nas sam Jezusa Chrystus, który pragnie zwrócić naszą uwagę na sprawy najistotniejsze. Listopad to miesiąc, kiedy częściej zadajemy sobie pytanie o koniec ziemskiego życia i związane z tym końcem konsekwencje. Wiemy, że następstwem przeżytego po chrześcijańsku życia jest zbawienie. W dzisiejszej kolekcie mszalnej będziemy prosić Boga, abyśmy godnie Mu służąc, bez przeszkód dążyli do tego celu i kiedyś radowali się chwałą wieczności.


3. Akt pokutny

Panie, który złożyłeś się w ofierze * za grzechy całego ludu, zmiłuj się nad nami.
Chryste, który trwasz na wieki * mając nieprzemijające kapłaństwo, zmiłuj się nad nami.
Panie, który uczysz nas miłości * zdolnej do największych poświęceń, zmiłuj się nad nami.



4. Komentarz do czytań.

Liturgia słowa Bożego dzisiejszej niedzieli wskazuje na pierwsze i najważniejsze ze wszystkich przykazań. Jest to oczywiście miłość do Boga. Drugie podobne jest do niego. Dotyczy bowiem miłości realizowanej wobec drugiego człowieka. To są najważniejsze ze wszystkich przykazań. A podaje je nam i interpretuje sam Jezus Chrystus, którego autor Listu do Hebrajczyków nazywa świętym i nieskalanym Arcykapłanem mającym kapłaństwo nieprzemijające.


5. Modlitwa wiernych.

Do Jezusa Chrystusa – Arcykapłana, który zawsze żyje, aby się wstawiać za nami, skierujmy nasze modlitwy i błagania, prosząc o wierne wypełnianie przykazania miłości.

1. Jezu Chryste – wejrzyj na Twój święty Kościół – niech będzie miejscem zbawienia dla wszystkich narodów.
2. Jezu Chryste – wejrzyj na biskupów, prezbiterów i diakonów – niech będą na świecie znakiem Twojej miłości.
3. Jezu Chryste – wejrzyj na polskie rodziny – niech będą dla wszystkich ludzi szkołami chrześcijańskiego życia.
4. Jezu Chryste – wejrzyj na chorych i cierpiących – niech otrzymają od Ciebie przedziwną łaskę uzdrowienia.
5. Jezu Chryste – wejrzyj na naszych zmarłych – niech w wieczności radują się oglądaniem Twojego oblicza.
6. Jezu Chryste – wejrzyj na nasze zgromadzenie – niech w codziennym życiu kierujemy się zawsze prawem miłości.

Panie Jezu Chryste, Nauczycielu Dobry, wejrzyj na nasze prośby, które zaniesimy do Ciebie pouczeni przykazaniem miłości. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.


7. Komentarz przed Modlitwą Eucharystyczną.

Modlitwa Eucharystyczna, którą rozpoczynamy jest pełnym wdzięczności uwielbieniem Boga za Jego dobroć i hojność. Z miłości do nas pozostał w znaku Eucharystycznej obecności i ciągle pragnie, abyśmy w swoim życiu kierowali się również jej prawami. Bogu, który jest Miłością śpiewajmy nasze „hosanna”.miłości.


8. Komentarz przed rozesłaniem.

Eucharystia zawsze jest zadatkiem życia wiecznego, które stanie się udziałem prawdziwych ludzi wiary. Jeżeli chcemy, umocnieni tym pokarmem nieśmiertelności, radować się łaską zbawienia, przyjmijmy Boże błogosławieństwo i pójdźmy z tej świątyni do naszych środowisk, aby w nich realizować najważniejsze przykazania miłości Boga i bliźniego.


9. Propozycja znaku.

Każdy z uczestników zgromadzenia powinien uświadomić sobie, że miłość realizuje się poprzez spełnianie dobrych uczynków. Wychodząc ze Mszy świętej powinien zatem postanowić sobie, że jak najszybciej uczyni jakieś konkretne dobro wobec tych, których kocha jeszcze za mało.


10. Propozycja śpiewów.

Procesja wejścia: Ludu kapłański, ludu królewski (ED, str. 412).
Procesja z darami: Gdzie miłość prawdziwa i dobroć (ED, str. 395).
Procesja komunijna: Jezu, miłości Twej (ED, str. 469).

Śpiew na uwielbienie: Dziękujemy Mu za miłość (ED, str. 520).
Śpiew na zakończenie: Panie, światło miłości Twej świeci (ED, str. 426).

Śpiewnik Exultare Deo




PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ:
Homilia na 31 niedzielę zwykłą
Projekt i wykonanie strony: Adam Kiwała ks. Paweł Cembrowicz